Meer over Lammy

Mijn naam is Lammy Veen (voluit Lammechien, maar dat moet maar onder ons blijven). Ik ben op 27 oktober 1978 thuis geboren in Ubbena (tussen Vries en Assen) als 2e kind in ons gezin als Lammy van Veen. Ik heb een oudere broer en een pleegzus.
Volgens mijn moeder waren haar zwangerschappen prachtige periodes in haar leven en bevallen was “een makkie” (makkelijk praten als je 10 cm hebt na 1 wee).
De eerste drie jaar van mijn leven heb ik in Ubbena gewoond, daarna gingen we in Peize wonen. Via wat omzwervingen die verderop in dit verhaal nog beschreven zullen worden, ben ik nu weer terug in Peize. En dat bevalt prima.
Na de basisschool ging ik naar de HAVO. Ik haalde met veel moeite mijn diploma in 1997.
In 1998 ben ik aan de verloskunde opleiding begonnen, nadat ik één jaar HBO-V had gedaan omdat ik niet was ingeloot voor de Vroedvrouwenschool in Kerkrade (inmiddels Verloskunde Academie Maastricht).
In die tijd woonde ik in de weekenden bij mijn ouders in Peize, logeerde ik af en toe in Marum bij Jan Roelof en verbleef ik door de week in Kerkrade. Ik was die-lange-dunne-met-de-grote-rugzak, onafscheidelijk mijn rugzak en ik. Mijn hele hebben en houden zat in die tas.
Tijdens mijn opleiding liep ik stage in ziekenhuizen in Heerlen en Almelo en bij diverse verloskundigenpraktijken, waaronder Gieten, Budel, Enkhuizen, Eelde en bij Ma Lune, toen nog met alleen een vestiging in Roden.
In juni 2003 ben ik getrouwd met Jan Roelof en in juli kreeg ik mijn diploma van de Vroedvrouwenschool. Mijn standaard opening aan de telefoon ging van “met Lammy van Veen, student verloskunde” naar “met Lammy Veen, verloskundige”. Ik mocht nu laten zien dat ik het alléén kon. Eindelijk!
Ik ben vanaf het begin bij Ma Lune gaan werken. Al vrij snel breidde het praktijkgebied uit door het vertrek van de verloskundige uit Leek. In februari 2004 werd ik maat in de maatschap Ma Lune.
Mijn leven was nu bijna compleet; man, huis, hond en werk. Alleen een kindje ontbrak nog. Na twee keer een positieve test die uitmondde in een vroege miskraam was het eind april 2004 dan toch echt raak! Ik spuugde de longen uit mijn lijf, liep als een bejaarde en groeide maar liefst 30 kilo; hoera ik was zwanger. In januari 2005, na 17 uur weeën werd (drie dagen na de uitgerekende datum) onze dochter Merel geboren, thuis! Ik was super trots op mezelf! Ze bleek een gezonde en makkelijke baby, die vanaf het begin goed aan de borst dronk.
Eind april 2006 bleek ik opnieuw zwanger. Ik stopte met de borstvoeding; zwanger zijn en borstvoeding geven sámen werd wat te veel. De zwangerschap was weer erg zwaar, maar ik groeide gelukkig niet zo veel (een kilootje of 12 maar). En ook de bevalling ging een beetje makkelijker. Na 10 uur zuchten (persen hoefde ik volgens mij niet, ze was er ineens) werd onder begeleiding van Sanne onze 2e dochter, Nora, geboren.
Inmiddels zijn mijn kinderen net zo geïnteresseerd in het wonder van zwangerschap en geboorte als ik, zoals blijkt uit onderstaande fragmenten:
Merel vroeg toen ze net vier was, achterop de fiets onderweg naar school, waar zij was vóór ze geboren werd. Met mijn antwoord “in mijn buik” nam ze geen genoegen. Ze vroeg waar ze was vóór ze in mijn buik was. Ik vertelde haar om onder een moeilijk verhaal over bloemetjes en bijtjes uit te komen, dat zij er in mijn hart altijd al was. Daarop reageerde ze met: “Dat zit niet lekker hè mam, in je hart”.
Nora vroeg op haar derde al waar zij was voor ze in mijn buik zat. Ze had zelf al beredeneerd dat in een hart geen plaats kon zijn voor twee baby’s, dus zij moest ergens anders vandaan zijn gekomen. Ze riep enthousiast: “Ik zat zeker in papa’s buik!”. En dat heb ik voorlopig nog maar even zo gelaten.