Malune_shoot-14Ik ben in 1969 thuis geboren als oudste van twee. En ik heb nog een geadopteerde broer. Toen ikzelf zwanger was van onze oudste en mijn moeder vroeg hoe lang ze geperst had, zei ze: “Nou, dat weet ik niet meer kind, twee keer ofzo…”Wat heel knap zou zijn voor een eerste kind. Maar ze was twintig toen ik kwam. En het is bekend dat jonge vrouwen makkelijker baren, dus het zou best kunnen.
Ik zelf ben wat minder snel met bevallen. Onze oudste zoon uit 1997 en na een lange nacht met weeën, moest ik nog ruim 1½ uur persen voordat deze achtponder thuis het levenslicht zag. Onze tweede zoon kwam vier jaar later, toen ik eindelijk collega’s had binnen Ma Lune, zodat ik verlof kon nemen. Ik werd ingeleid na meer dan 24 uur gebroken vliezen en ook weer een uur persen van weer een gezonde zoon van acht pond. Onze jongste achtponder is een dochter van 2003 en dat was wat betreft de bevalling een makkie (drie keer is scheepsrecht), maar de zwangerschap vond ik minder makkelijk. Ik was dan ook al wat ouder en zoals ik zelf altijd voor de grap zeg, de derde is misschien wel om het af te leren.

Ik wilde op tienjarige leeftijd gynaecoloog worden en trouwen met een kok. Ik wist toen blijkbaar al hoe onregelmatig dit leven zou kunnen zijn, dus het eten had ik op die manier vast geregeld. Toen ik op de HBO-V zat, kreeg ik voor het eerst te horen over het vak verloskunde, in mijn dorp deed de huisarts de bevallingen, en ik werd enorm enthousiast. Het bleek nog wat moeilijk te zijn om op de opleiding in Amsterdam ingeloot te worden, maar na twee jaar werken als verpleegkundige in het UMCG, mocht ik dan eindelijk aan mijn droom beginnen. Na vier jaar studeren, kreeg ik in 1997 mijn diploma en onze oudste zoon (drie weken na het afstuderen). Na mijn verlof ging ik waarnemen in Roden en een half jaar later was Ma Lune een feit.
Zie Historie van Ma Lune.

Verloskunde is en blijft mijn passie omdat ik er kan zijn voor vrouwen in een belangrijk moment in hun leven. Zwanger zijn en baren staat dichtbij de krachtbron van een vrouw en het is een uitdaging om vrouwen te helpen vanuit hun kracht en vertrouwen in hun lichaam en in hun kind. Het is leuk om te zien dat partners steeds meer hun plekje gaan innemen rondom de zwangerschap en bij de bevalling. Zo wordt de nieuw geborene welkom geheten door beide ouders en het is een voorrecht om daarbij te mogen zijn. Naast verloskundige ben ik sinds 2009 ook een gecertificeerd coach.

In 2013 ben ik uitgeroepen tot verloskundige van het jaar!